Urfa’da yazdan bir gece,
Merdiven dayarlar gökyüzüne.
Gökyüzü, dilde üç hece;
Asuman avizelerinde
Gölgeden salıncaklar
Ve yılan uykularından uzak
Öğleden sonralarında,
Oturacaklar
Avluların eyvanlarına
Yorgun ve çelimsiz çocuklar.
Urfa’da yazdan bir gece,
Misket taneleridir
Göğe dağılmış,
Sararmış, ışıldayan yıldızlar.
Milyarlarca olsalar da
Azdırlar;
Gözlerini avcı gece kuşlarına
Ve semaya kilitlemiş çocukların
Ceplerine sığacak kadar
Azdırlar.
Urfa’da yazdan bir gece,
Merdiven dayarlar gökyüzüne.
Ve yazdırırlar;
Kalem tutan ellere,
Gazelhanların hançerelerine,
Hayatlı evlerin pencerelerine,
Uzayan tınıların ve gölgelerin,
Ve manası aşikâr olmayan
Rüyaların sırlarını…
Yazdırırlar her gece.
Y. Özmodanlı[1]
[1] Bu şiirin yolculuğu 2004’te başladı, 2026 da bu durağa ulaştı.
