Bugün turnuvanın kaçıncı gününe geldiğimizi bilmiyorum. Yaz sıcağı ağırlaştıkça zaman duygusu da bulanıklaşıyor; günler birbirine karışıyor. Belki bu yazı için böylesi daha iyidir. Maçları kronolojik bir sıraya dizmek yerine, akılda kalan anların peşinden gitmek, turnuvayı anlatmanın daha doğru bir yolu olabilir.
Sürprizlerle başlayalım. Yeşil Burun Adaları’nın kalecisi turnuvanın ilk günlerinde akılda kalan performanslardan birine imza attı. Bazen bir turnuvayı yıldız oyuncular değil, beklenmedik kahramanlar açar. Onun performansı da biraz öyleydi. Takımının ayakta kalmasını sağlayan kurtarışlarıyla henüz ilk maçlarda turnuvanın hafızasına küçük de olsa bir iz bıraktı. Kendisi için ise unutulmaz bir iz.
Tunus, antrenörünü görevden aldı. Bu başlı başına bir haber. Turnuva onun için oldukça kısa sürdü; bu da ister istemez üzücü bir durum. Ancak Tunus’la ilgili dikkat çekici başka bir ayrıntı daha var. İsveç’in gollerinden ikisini atan Ayari, Tunus kökenli bir oyuncu. Bu da benim açımdan turnuvanın ilginç hikâyelerinden biri. Futbolun uluslararası yapısı düşünüldüğünde sık karşılaşılan bir durum gibi görünse de, sahadaki karşılığını görmek her zaman dikkat çekici. Üstelik Ayari yalnızca hikâyesiyle değil, oyunuyla da öne çıkıyor. Şu ana kadar turnuvanın en etkileyici oyuncularından biri olduğunu söylemek mümkün.
Japonlarla ilgili birkaç şey söylemek gerek. Karşımızda, Japon futbol animelerini anımsatan bir takım var. Attıkları goller alışılmışın dışında, oyuncularının oyun tarzı ise kendine özgü. Sanki her biri aynı maçın içinde ama kendi hikâyesini yazıyormuş gibi oynuyor. Bu durum zaman zaman dağınık görünse de sahaya beklenmedik bir yaratıcılık katıyor. Yine ilginç iki gol attılar ve sahadan yenilmeden ayrıldılar.
Hollanda ise turnuvanın sürpriz adaylarından biri olarak gösteriliyordu. Ancak şu ana kadar beklentilerin tamamını sahaya yansıttığını söylemek zor. Potansiyeli ve vaat ettikleri ile ortaya koyduğu performans arasında hâlâ belirgin bir mesafe var gibi görünüyor.
Beraberlikler gecesinde Belçika, Mısır ile; İran, Yeni Zelanda ile; Suudi Arabistan ise Uruguay ile berabere kaldı. Turnuvanın bu aşamasında birçok takımın birbirine üstünlük kurmakta zorlandığı görülüyor.
Almanya ise gecenin kazananlarından biriydi. Fildişi Sahili zaman zaman oyuna mahkûm olmuş gibi görünse de Ekvador karşısında maçın sonunda kazanmanın yolunu buldu. Valencia’nın maçın başında kaçırdığı fırsat, direkten dönen toplar ve mücadele boyunca yaşanan gelgitler uzun süre sonucun değişmeyeceğini düşündürdü. Ancak ikinci yarıda oyunun kontrolünü daha fazla eline alan Fildişi Sahili, son dakikalarda bulduğu golle sahadan galibiyetle ayrılmayı başardı.
Avrupalılar 10 maça çıktı ve sadece 3 galibiyet aldılar. Bu bir şeyleri ifade ediyor mu, pek emin değilim. Fakat oyunla ilgili iki küçük tespitim var:
- Futbol giderek daha çok fiziksel bir oyun, bir şablon haline geldi.
- Bu turnuva, savunma futbolunun yükselişe geçtiği yeni bir dönemi oluşturabilir.
Yetenek yerine atletizm, Pasa karşı parselizasyon ve maçlarda birçok oyuncuda peydahlanan o yorgunluk… Kronik bir yorgunluk bu; uykuyla, ilaçla geçmeyecek türden. Belki de tüketimin ürettiği bir yorgunluk.
Hiç durmadan genişleyen fikstürlerin, kıtalar arasında mekik dokuyan oyuncuların ve futbolun giderek daha fazla bir meta olarak dolaşıma sokulmasının bıraktığı izler bunlar. Sahada bazen yorgun futbolculardan çok, yorulmuş bir oyunu izliyor gibiyiz.Kronik yorgun bir oyunu…
