Musiki’nin zaman algısı üzerine tesiri açısından “Olağanüstü İnsanlarla Karşılaşmalar” adlı filmde yer alan bir sahne de son derece etkilidir. George Ivanovich Gurdjieff’in[1] hayatının erken bir döneminde yaşananlar olarak tanıtılan film, bir arayış hikâyesini anlatmaktadır. Gurdjieff’in çok kültürlü ve çok inançlı yolculuğu, nihayetinde sufi dervişlerin yoluyla da kesişmiştir. Çalışmanın bu kısmına konu olan sahnede dervişlerin bir musiki eşliğinde vecd hallerini izleriz. Sahnede tüm dervişler nizami bir şekilde bazı hareketleri yaparken, bir derviş kendinden geçmişçesine bu kalabalığın içinde kontrolsüzce dönmektedir. Bu sahne ve an, Gurdjieff’in aynı adlı kitabından uyarlanan filmi özetlemektedir. Müziğin icrasında coşkunlukla dolanan derviş bir düzenin içinde, kendine uygun pozisyonu arar gibidir; bu arayışı secde de son bulur. Bu kendine dönüşün ifade bulmuş halidir. Amaçsızlığın, insanın bu âlemde ne işi olduğunun arayışındaki dervişin hikâyesi, aynı zamanda Gurdjieff’in de hikâyesini oluşturmaktadır. Musiki yardımıyla duygu çok güzel ifade edilmiştir.
[1] Gurdjieff’in biyografisi için bkz: http://www.sozkimin.com/a/619-george-gurdjieff-kimdir-sozleri-ve-hayati.html
