Stalker, “bölge” adı verilen bir yere umutsuz ve zavallı insanları götüren bir kişidir. Bu bölge düşen göktaşı sonrasında insanlardan boşaltılmış, etrafı tellerle çevrilerek insanların girmesi yasaklanan bir bölgedir. Türkçe çevirisinde İz Sürücü olarak çevrilen filmde Stalker (İz Sürücü) insanları bu bölgenin içine sokmaktadır. Bölgede insanların dileklerinin hayallerinin gerçekleştiği bir oda vardır ve anlatının ağırlık merkezi bu odayla ilgilidir. Oda esasında içeri girilmeyendir. Bu odaya Stalker hiç girmemiştir, çünkü bu eğer O’nun bir hayal ürünüyse, odanın var olmadığını bilmektedir. Eğer oda gerçekten varsa girmesi inancına ters gelecektir.[1] Profesör odayı patlatmak için yanında patlayıcı getirmesi rağmına odaya girememiştir. Öte yandan yazar intihar eden öğretmeni düşünmüş; karşılaşacağı gerçeklik onu sarsmıştır. Bu korkuyla odaya girememiştir. Bu korkunun esas sebeplerinden biri de odanın ayna işlevidir. Oda içeri girenlere en derin karanlıklarında yer alan hakikati aynalayacak bir yapı oluşturmaktadır. Ne akıl ve bilim, ne sezgi ve sanat odaya girmeye cesaret edememiştir.
Onları odaya taşıyacak olan ilham ve inancı imleyen iz sürücünün kendisidir. Fakat O, bu odaya girme gereksinimi duymamaktadır. Çünkü ilham ve iman O’na zaten hakikate dair pencereler açmaktadır.
Tarkovsky filmin ilk fikrini Şair olan babasının şu dizelerinden aldığını söylemektedir.
“Yaseminin altında bir kaya var,
Kayanın altında da bir hazine “[2]
[1] Gianvito. “Şiirsel Sinema”
[2] Şiirin tamamı için bkz: https://www.paperblog.fr/8361182/arseni-tarkovski-jour-blanc/
